Hilarisch

Van te voren zag ik het helemaal zitten, als ik zwanger was dan zou ik verhaaltjes en filmpjes maken over hoe ik me op dat moment voelde. En omdat ik wist dat mijn gevoelens continue van het ene uiterste naar het andere uiterste zouden zwieren dacht ik dat het hilarisch zou worden.

 

Euforie

Open en eerlijk zijn over mijn eigenaardige gedachten was het idee. De euforie die ik voelde vanwege het feit dat deze zwangerschap eindelijk stand hield maar dat het me toch niet zo goed lukte om te genieten. Blij met mijn groeiende buik maar tegelijkertijd onzeker over mijn lichaam. Oh ja en dan heb ik het nog niet eens gehad over die hormonen.

 

Hoge pieken diepe dalen

Twee jaar geleden had ik mijn eerste miskraam en het lijkt alsof ik sinds toen fulltime in het bezit ben van het zwangerschapshormoon. Hoge pieken, diepe dalen.. Alsof ik de hele tijd op het punt sta om ongesteld te worden. Belachelijke woede uitbarstingen en je 2 minuten later zielsgelukkig voelen omdat je toch maar wel mooi hebt wat je hebt.

 

Broedkippetje

Arme Nick, hij heeft wat met me te verduren. Op mijn goede momenten druk ik hem op het hart dat het echt tijdelijk is, ik ben als de dood dat hij momenteel meer verbinding heeft met zijn collega’s dan met mij. Er is namelijk weinig aan met dit broedkippetje.. Waar ik normaal gesproken de gezelligheid meestal op zoek wil ik nu juist graag alleen maar thuis zijn. En tsja, het allerliefste wil ik dan dat Nick en Cis bij me zijn.

 

Strijd met mezelf

Ik weet het nog van toen ik zwanger was van Cis en ik weet dus gelukkig ook dat het volgend jaar waarschijnlijk niet meer aan de orde is. Ik verlang dus echt niet van Nick dat hij de hele tijd maar naast me op de bank komt zitten terwijl ik ook om 8 uur eigenlijk al naar bed wil. Maar dat is dus stiekem wel wat ik het liefste wil en dat levert me vóórtdurend een strijd met mezelf op.

 

Namen en schopjes

De romantische zwangerschaps-bubbel is hier ook nog niet echt binnen gekomen. Samen brainstormen en lachen over de naam van onze baby en het samen voelen aan mijn buik is hier niet echt aan de orde. Omdat ik ’s avonds vaak te moe ben om überhaupt nog wat te zeggen worden bij ons de namen vooral via WhatsApp heen en weer gestuurd. En als de baby zijn voetbal skills aan het oefenen is, heb ik de puf niet meer om Nick van beneden te roepen omdat ik dan al bijna in slaap val.

 

Vastleggen

Tsja, en dit alles en nog veel meer zou ik vastleggen. Voor jullie, voor mezelf en voor het nageslacht. Nou, zoals jullie gemerkt hebben is daar bar weinig van gekomen. Als ik al filmpjes en verhaaltjes gemaakt heb ging het vooral om opdrachten. Puur omdat ik de energie en de rust niet had om iets voor mezelf te doen, behalve dan op de bank liggen of slapen.

 

Halve dagen

Zo gaat dat dus deze keer, waar ik met Cis bijna tot aan mijn verlof nog gewoon fulltime werkte werk ik nu, bij 26 weken zwangerschap, nog maar 4 halve dagen omdat mijn lijf het niet trekt. Best een dingetje hoor om mentaal toe te geven en op je werk hardop te zeggen dat je het gewoon niet trekt. Eigenlijk kon ik dat nog steeds niet erg, ik vroeg mijn leidinggevende of ik tot mijn verlof elke week een vrije dag op kon nemen.

 

“Maar” zwanger

Lang leve mijn leidinggevende want natuurlijk zei ze dat ik gewoon even bij de bedrijfsarts langs moest gaan om het een en ander vast te leggen. Wat er uiteindelijk in geresulteerd heeft dat ik nu dus wel kan zeggen “ik trek het niet om tot mijn verlof 4 dagen te blijven werken” Maar ik merk dat ik er wel vaak achteraan zeg, stom hé? Ik weet het, ik ben ‘maar’ zwanger. En ik ben dus niet ziek of iets anders ergs. Het is allemaal maar tijdelijk en het is het allemaal meer dan waard. Eigenlijk wil ik ook echt helemaal niet klagen en alleen maar super blij en gelukkig zijn met het wonder in mijn buik.

 

Hulde

Maar ja, soms gaat het gewoon niet zoals je wilt.. Soms ben je dus inderdaad gewoon een watje. En weet je wat, dit watje is nu al een stuk gelukkiger dan voordat ik minder ging werken. Laat dit de key zijn, hopelijk krijg ik nu weer wat energie terug voor andere dingen en gaat mijn leven er weer een klein beetje meer uitzien zoals ik gewend ben. Hulde aan alle watjes die eindelijk voor zichzelf kiezen!

Kwaaltjes & paniek

Ik was een paar weken zwanger en als de dood dat ik het vruchtje wéér zou verliezen. Die ochtend werden we héél vroeg gebeld, het ging niet goed met oma. Ze ging ineens hard achteruit. Een paar dagen daarvoor was ze opgenomen in het ziekenhuis. Een verwaarloosde blaasontsteking en met de kwaaltjes die ze al had, zorgde dat voor paniek. Nick stapte direct in de auto, zijn lieve oma. De oma die er al zijn hele leven was, niet zomaar een oma. Een oma waar hij zich altijd thuis bij voelde. Een lieve, warme, zorgzame vrouw. Het was niet moeilijk om deze vrouw in mijn hart te sluiten na onze eerste ontmoeting. Wat een prachtig mens, zo bij de tijd. En ze kon mooi vertellen, over vroeger, met glinsterende ogen. Over het café dat ze altijd runde met opa en daarna alleen.

 

Foto’s & liefde

Ze kon vol trots vertellen over opa en dat Nick zo verschrikkelijk veel op hem leek. Als de oude foto’s weer tevoorschijn kwamen kreeg ik een warm gevoel in mijn buik. Ik kende deze man, ik kende hem niet maar ik kende hem wel. Veel te vroeg is hij overleden. Nick heeft zijn opa nooit mogen kennen. Maar de foto’s zeiden genoeg, het was meer dan duidelijk. Nick, oma’s enige kleinzoon, had de looks van Nic haar echtgenoot. Hij was de liefde van haar leven, er is nooit meer een andere man in beeld geweest. Ik voel haar, als Nick echt zo op zijn opa lijkt.. En ik krijg een knoop in mijn maag als ik eraan denk dat zij haar grote liefde zo vroeg heeft moeten laten gaan. Zo plotseling en onverwacht.

 

Trots & samen

Eigenlijk zou je een verbitterde vrouw verwachten hé? Maar niets is minder waar, oma de optimist zelve. Lief, zorgzaam, trots! Nooit zeuren of klagen, altijd blij als we op visite kwamen. De laatste tijd ging het wel wat minder, we waren bang om haar te verliezen. Toen ik Cis die ochtend onder had gebracht reed ook ik naar het ziekenhuis. Het was verdrietig om te zien, oma was niet oma. Het leek alsof ze er klaar mee was, ze wilde zich niet zo beroerd voelen. Ze had pijn en was vreselijk benauwd. De dokters zeiden dat het wel goed kon komen en uiteraard geloofde wij de dokter, we wilden de dokter geloven. De hele dag bleven we bij oma in het ziekenhuis. Om beurten zaten we bij haar, niet te veel tegelijk. Toen Nick en ik ‘s avonds even naar Cis gingen om samen te eten, besloten we oma te vertellen dat ik weer zwanger was. Ze wist van de miskramen en gunde ons zo ontzettend een tweede kindje.

 

Praatjes & glinsterende ogen

Toen we weer terug bij oma waren had ze net extra zuurstof gekregen en daardoor oogde ze veel beter! Zie je nou wel? Dit is hetzelfde als vorig jaar, ze gaat het gewoon redden! Toen Nick en ik een momentje samen met oma waren had ze barre praatjes. Ze vertelde over Nick van vroeger, van toen hij uit de perenboom gevallen was. En over haarzelf, haar ogen glinsterden. Ze wilde nog even mijn tattoo goed zien en bewonderde hem nauwkeurig, prachtig zei ze. Ik keek Nick aan en knikte hem toe. Oma we hebben een geheimpje, zei hij, alleen u mag het weten.. Ze was zo blij! Met ogen vol liefde keek ze me aan en pakte ze allebei mijn handen.. Dit gun ik jullie zo, zei ze, jullie zijn zulke goede ouders. Kijk naar Cis, zij is het voorbeeld van hoe goed jullie het doen. Hoe jullie uitleg geven als dat nodig is en haar toch zelf laten ontdekken. Deze dingen zei ze vaker en iedere keer groeide ik een stukje van trots.

 

Handkusjes & verdriet 

Fantastisch vond ze het, dat zij als enige ons geheim wist. Tegen de anderen zei ze dat ze zo heerlijk met ons had zitten praten, dat ze er energie van kreeg. Wij lachten stiekem naar elkaar. Toen het laat en donker werd kregen we dikke kussen en knuffels bij het afscheid. Bij de deur gaf ze nog een paar extra handkusjes, precies zoals ze altijd deed. Tot morgen oma, zeiden wij. Het kon niet anders dan dat we haar morgen nog zouden spreken. Onderweg naar huis straalden wij, wat mooi en bijzonder dat oma het al wist. En wat hadden we fijn zitten praten. Thuis kropen we moe maar voldaan in bed, wat een dag. We hadden het licht nog niet eens uit toen Nick zijn telefoon ging…

Gezin

Het “gierde” in mijn lijf, beter kan ik het niet omschrijven. Ik voelde constante onrust, zelfs als ik niks moest had ik het gevoel dat ik iets moest. Ik voelde aan alles in mijn lijf dat het zo niet langer kon. 30 uur werken, elke week 2 vlogs en 1 blog inleveren, een druk sociaal leven. En natuurlijk, het allerbelangrijkste: mijn mooie gezin.

 

Opgefokt

Ik moest bepaalde dingen anders doen, minder werken zat er voorlopig niet in. Dat werd dus minder vloggen, bloggen en een minder druk sociaal leven. Precies juist die dingen waar ik zoveel energie van krijg maar dat was nou eenmaal even niet anders. Maar waarom voelde ik me weken na dat besluit dan nog steeds zo opgefokt? Wat was toch dat gierende gevoel. Juist nu ik het iets rustiger aan deed leek het wel of ik me meer gestrest voelde dan ooit.

 

Pillen

Bij de drogist kreeg ik Valeriaan pillen, elke dag 3 moest ik er nemen. En het hielp! Heerlijk, ik kon weer even door. Totdat het moment kwam dat ik 1 pilletje van de dag vergeten was en ik ze ook niet bij me had. Het was bloed en bloedheet die dag en ik stond met duizenden anderen op een festival. Het vloog me aan, ik voelde me angstig en het koste me enorme moeite om die aankomende paniekaanval te onderdrukken.

 

Uitstel gedrag

Dat was schrikken maar het was ook een moment van bezinning. Wat deed ik mezelf toch aan? Waarom stond ik hier? Hoezo nam ik pillen om me tijdelijk beter te voelen? Uitstel gedrag, vanaf nu ging ik het anders doen. Niet alleen luisteren naar mezelf maar er ook echt iets mee doen op de langere termijn. Ik moest mezelf op 1 zetten, ik had echt geen keuze meer. De aanwijzingen waren meer dan duidelijk, als ik zo doorging zou ik in een burn-out terecht komen. Wat was ik blij dat ik dat toch nog redelijk op tijd in zag!

 

Gaan met die banaan

“Gewoon doorgaan” was altijd maar mijn motto “niet lullen maar poetsen”.. Maar waarom? En vooral voor wie? Waarom mocht ik niet “lullen” over hoe ik me echt voelde? En waarom moest ik steeds maar doorgaan, steeds maar weer over mijn grenzen gaan? Ziek melden na een miskraam? Nee joh, hup gaan met die banaan! Mijn werkgever kon er toch ook niks aan doen dat wij zo graag nog een kindje wilde?

 

Mentaliteit

Ik wilde zo graag geen zeikerd zijn.. Stel je toch voor dat er iemand zou zeggen “Ach ja, die Kim.. Die heeft het allemaal net niet voor elkaar hè?” Dat was dus de reden van het altijd maar doorgaan, het is onze mentaliteit. Eerlijk is eerlijk, als ik een vage kennis vraag hoe het gaat dan hoop ik stiekem ook gewoon dat ie “Goed!” zegt. Maar als een goede vriend zegt dat het goed gaat terwijl ik toch overduidelijk andere signalen zie raakt dat me. Ik wil er dan toch juist voor diegene zijn?!

 

Garnaaltje

En zo ben ik een andere weg ingeslagen. Ik doe niet meer alles alleen, simpelweg omdat dat niet nodig is. Er zijn genoeg mensen om me heen die er voor me willen zijn, ik heb ze al veel te lang het gevoel gegeven dat ze niet belangrijk genoeg voor me zijn door mezelf niet kwetsbaar op te stellen. Tegenwoordig zet ik mezelf dus op 1. En zo automatisch ook dat kleine “garnaaltje” dat nu eindelijk graag in mijn buik wil groeien.

Blog#86

Afgelopen maandag ben ik 39 jaar geworden. Tsja, ik behoor inderdaad zeker niet meer tot “de jongeren” Maar echt, als je jonger bent dan ik, kan ik je bij deze geruststellen. Het is niet zo eng, erg of schrikbarend als je denkt! Tenminste dat vind ik dan, maar misschien ben ik geen goede graadmeter want eigenlijk maakt het mij bar weinig uit dat ik “al” tegen de 40 loop.

 

Dankbaar

Of tenminste, de leeftijd maakt me niks uit. Dat ik ouder word, daar kan ik alleen maar ontzettend dankbaar voor zijn. Sorry voor het cliché! Waar ik soms wel een beetje bang voor ben is dat ik straks misschien dingen niet meer “mag” doen omdat “mensen” me er te oud voor vinden.  Denk je dat er een tijd komt dat ik dingen niet meer ga doen omdat ik te oud ben? Ik ben daar zo benieuwd naar, ik kan het me nu namelijk echt niet voorstellen. Er is niets wat ik kan bedenken dat ik niet meer ga doen als ik oud ben of word.

 

Gekkigheid en te weinig slaap

Dat ik bepaalde dingen niet meer of minder ga doen omdat ik er geen zin in heb dat geloof ik wel. Ik merk nu bijvoorbeeld al dat ik meer waarde ga hechten aan een fitte zondag dan aan een nachtje helemaal los. Hm, oké niet altijd dan. Uiteraard hou ik nog steeds best veel van een nachtje te veel gekkigheid en te weinig slaap..

 

Wekelijke katers

Maar wel met mate. Want de volgende dag, en ja misschien de dag er na ook wel, ben ik over het algemeen he-le-maal nergens! Ja, en dat heb ik er dus niet meer elk weekend voor over. Dus als de gekkigheidjes iets minder worden komt dat niet omdat ik ouder word maar omdat ik geen zin meer heb in wekelijkse katers. Die overigens echt niet te doen zijn trouwens met een peuter om je heen.

 

Oud wijf

Ik wil het trouwens wel graag even hebben over festivals. Ik houd er van. Héél erg zelfs, daar was je inmiddels waarschijnlijk al achter. Ik kom ze tegen op festivals, mensen die veel ouder zijn dan ik. Maar we zijn absoluut niet in de meerderheid. Als ik iemand zie die ouder is ben ik stiekem toch altijd een beetje een soort van opgelucht. Ik wil namelijk alles behalve dat ouwe wijf zijn dat veel te graag bij de jongeren wil horen. Of die senior die vooral niet ouder wíl worden.

 

Hoe ouder hoe beter

Maar lieve mensen luister! Festivals zijn overdag en duren over het algemeen niet langer dan 12 uur. Met een beetje mazzel lig je voor middernacht in je bed en ben je de volgende dag tenminste nog ergens toe in staat. Kijk, dat is dus in ieder geval al één reden om gewoon voor altijd naar festivalletjes te blijven gaan. Hoe ouder hoe beter eigenlijk dus in dit geval!

Blog#85

Hoi! Geen zorgen hoor, ik leef nog! Wel ontzettend leuk en lief om te horen dat mijn blogs en vlogs gemist worden als ik even niets plaats. Dus bij deze, mijn welgemeende excuses! Sorry dat je zo lang hebt moeten wachten op iets nieuws.

 

Niet stil gezeten

Maar ik ben weer terug, alive and kicking! Ik had deze ongeplande break blijkbaar eventjes nodig om op adem te komen. Ik heb heus niet stil gezeten hoor, nee dat kon ik helaas niet. Maar ik heb wel even een buffertje opgebouwd. Er staan nu wat blogjes en vlogjes in de wachtrij zodat de wekelijkse druk ietsje minder is. Dat voelt heel fijn en relaxt!

 

Paniekaanval

Het feit dat ik aan de Valeriaan tabletjes zat en dat ik desondanks een paniekaanval kreeg midden op een festivalterrein waren voor mij een enorme eyeopener. Even “pas op de plaats” want niemand heeft er natuurlijk iets aan als ik straks met een burn-out thuis zou komen te zitten. Jeetje, ik moet er niet aan denken!

 

Stiekem janken

Helaas moest ik wel kiezen om even te minderen met datgene wat ik nou juist zo graag doe! Dat was wel even ontzettend stom. Ik kon wel janken.. en dat heb ik dus ook maar gewoon even een paar keer gedaan. Wel stiekem natuurlijk want dat “kwetsbaar opstellen” lijkt wel nog veel minder goed te gaan als het nou juist wel nodig is. Sorry Nick..

 

Onnadenkend

De laatste keer dat ik onnadenkend voor de TV had gehangen of met een boek op de bank zat was veel te lang geleden. Ik praat dan echt over maanden, zo stom dat ik al die tijd geen echte tijd voor mezelf had gepland. Altijd als ik tijd voor mezelf had “moest” ik dingen regelen, mensen bellen, afspraken maken of verzetten, schrijven of editen.

 

Gierende gevoel

Maar hé, ik ben er weer. De leftovers van de rustgevende tabletjes liggen in de rommel la en het onrustige en gejaagde gevoel dat continue door mijn lijf gierde is gelukkig véél minder. Zo vreselijk dat gevoel, afschuwelijk dat kende ik nog niet. En ik heb besloten het hier ook bij te laten, zo wil ik me echt never nooit meer voelen.

 

Schijt aan de was

Dus ik plan bewust vrije uurtjes en dan hoef ik dus ook echt even helemaal niks van mezelf. Schijt aan de 7 wasjes die er dan eventueel liggen. En het mag me dan echt niet boeien dat ik eigenlijk nog mijn nagels moet lakken. En ja sorry lieve vriendin, ik kan nu echt even geen bakkie doen samen. Oh en ja, die nieuwste vlog dus.. die moet helaas ook eventjes wachten.

 

Ietsje meer speling

En verder ga ik het dus allemaal iets relaxter doen, niet meer “per se, wat er ook gebeurt” elke week een blog én een vlog maar gewoon zoals het uitkomt. Nee, no worries! Ook weer niet zoals de afgelopen weken natuurlijk. Maar gewoon ietsje vrijer, ietsje meer speling. Op zich is het wel de bedoeling dat ik wat minder ga werken bij Syngenta, dus dan kan ik weer maximaal knallen met vloggen en bloggen. Ik kijk er naar uit! Jij ook?

Blog#84
Toen ik begon met bloggen (en later ook vloggen) wilde ik vooral heel graag fit worden. Ik wilde graag sterk en gezond zijn.. Nou ik kan je, tijdens deze blog nummer 84, vertellen dat dat nog steeds niet helemaal het geval is.

Mentaal
Oh, ik heb me zeker wel sterk en gezond gevoeld hoor! Voor bepaalde periodes.. Maar jeetje er kwam toch wel even heel veel meer bij kijken dan dat ik van te voren had bedacht. Niet alleen viel het me keihard tegen dat het me niet altijd lukte om af te vallen. Ondanks dat jullie mee keken kon ik het gewoon presteren om aan te komen! Ik dacht dat jullie mijn stok achter de deur waren?

Open boek
Maar vooral kwam ik erachter dat er, in mijn geval, eerst mentaal nog een hoop moest gebeuren. Zo moest ik bijvoorbeeld onder ogen zien dat ik helemaal niet zo’n “open boek” ben als ik altijd dacht.. Ik ben geïnteresseerd in anderen en daarom vind ik het over het algemeen niet moeilijk om een gesprek te beginnen met een wildvreemde. Maar in sommige situaties ben ik wel degelijk een bange poepeschijterd en weet ik me soms geen raad met mezelf.

Café
Stel nou hè? Ik kom jou tegen en ik ben samen met mijn vrienden ergens in, bijvoorbeeld, een café. Eén van mijn vrienden kent jou en wij raken aan de praat. Geheid dat ik je de oren van je kop lul en vragen stel die je eigenlijk helemaal niet hoort te stellen als je iemand nog maar net hebt ontmoet. Alvast sorry daarvoor!

Ander verhaal
Maar als ik het dan omdraai.. dus dat ik diegene ben die die ene vriend van jouw vriendengroep kent. Tsja, dan wordt het wat mij betreft toch wel een heel ander verhaaltje hoor. Nog steeds ben ik vreselijk nieuwsgierig naar wat je doet en waarom. Maar over het algemeen durf ik dan niet zomaar op je af te stappen.

Grappige anekdotes
En als jij dan eventueel op mij afstapt en mij grappige anekdotes begint te vertellen dan gaat het allemaal ook nog oké. Maar als jij mij dan ineens allemaal vragen gaat stellen die ik anders ook aan jou gesteld had, dán wordt het wel een beetje zeuren met me. Want iemand die bij mijn gevoelens komt is namelijk héél eng. Of tenminste dat vond ik altijd..

Écht
Want stel nou dat jij aan mij vraagt hoe het nu eigenlijk écht met me gaat? Ik was getraind in eroverheen praten, vlug een wedervraag stellen of een flauw grapje maken. Als ik eerlijk antwoord geef dan zou het namelijk zo maar kunnen zijn dat ik antwoord met: “Nou, eigenlijk gaat het niet zo heel lekker.. Ik heb gister een vreetbui gehad en ik kan al weken de puf niet vinden om te sporten”

Loser
Tsja jeetje, wat zul je dan wel niet van mij denken?! Ik was ervan overtuigd dat jij me dan een loser zou vinden en dat je je binnen no-time met een smoes uit de voeten zou maken. Het heeft best lang geduurd voordat ik besefte dat iemand ook weleens oprecht geïnteresseerd in mij zou kunnen zijn.

Opluchting
Wat stom dat ik dat niet eerder heb bedacht! Er is tot nu toe he-le-maal niemand gillend weggerend als ik eerlijk antwoord geef. Sterker nog, het heeft mij juist nu al zo ontzettend veel opgeleverd! Mooiere, eerlijkere en nóg hechtere vriendschappen bijvoorbeeld. Want ik krijg terug wat ik geef, eerlijke antwoorden.. En dát levert pas écht prachtige gesprekken op.

Blog#83

Ik zit aan tafel en kijk door de achterdeur naar buiten. Ze spelen met de bal, in hun bikini of blote barst. De kleine kinderen, de grote kinderen én de volwassenen. De meiden; mijn moeder, haar schoondochters en mijn zusje zitten aan tafel, ze kletsen. Ze praten over van alles en nog wat, over serieuze dingen maar ook over koetjes en kalfjes.

 

Familie

Ik heb mazzel met mijn familie. Mijn broertjes en zusje hebben fantastische partners uitgekozen en daar zijn heerlijke kindjes uitgekomen. Mijn mooie man en dochter lopen er dwars doorheen. Ze voelen zich thuis, ook al zijn we niet thuis.

 

Liefde

Vanmorgen heb ik mijn neefje en dochter tegelijkertijd gedoucht. En terwijl ik onder de douche stond en Nick verse broodjes aan het halen was werd Cis automatisch opgevangen door een opa, oma, tante, oom, neef of nicht. Mijn hart vult zich tijdens dit weekendje weg met liefde. Alles kan gezegd en gedaan. Als je vroeg naar bed wilt ben je geen zeikerd en als je vroeg wakker wordt ben je geen stoorzender.

 

Facebook

Het jongste broertje van de oma van Nick is overleden. Toen we bij oma op bezoek waren en ik met Cis een rondje om was vertelde ze het aan Nick. Ze had het via Facebook ontdekt, vertelde ze ook. Niet dat ze helemaal geen contact hadden maar Social Media gaat tegenwoordig nou eenmaal super snel. Sneller dan bellen naar een vast telefoon nummer.

 

Verdriet

Ze was verdrietig, onze lieve oma.. Natuurlijk was ze verdrietig! Haar kleine broertje is er zomaar ineens niet meer! Nick vertelde het aan me toen we het verzorgingstehuis uitliepen. Het raakte me enorm, ik voelde het in mijn hart. Wat een verdriet moest ze wel niet voelen.. Ook baalde ik dat ik het niet eerder wist, ik had haar graag een extra dikke knuffel gegeven.

 

Surrealistisch

Ik probeerde mij in haar te verplaatsen. Wat nou als ik via Facebook zou vernemen dat mijn jongste broertje er niet meer was. Niet te doen toch? Niet te doen omdat ik mij geen leven zonder hem zou kunnen voorstellen maar ook niet te doen omdat het volgens mij heel surrealistisch is om zoiets via Social Media te vernemen.

 

Schok

Laatst kwam ik via via op de Facebook Pagina van een oude bekende. Boven aan de pagina stond “Ter nagedachtenis van.. “ Er ging een schok door me heen. Ik scrolde over de pagina en verbijsterd keek ik naar de laatste berichten. Niet dat het uitmaakt natuurlijk maar ik kwam er niet achter wat er gebeurd was. Zo’n raar idee dat iemand er dus ‘zomaar’ niet meer kan zijn zonder dat je dat in de gaten hebt. Hoe zou dat vroeger gegaan zijn? Waarschijnlijk kwam je er dan gewoon nooit achter?

 

Clown

Ik kijk weer naar buiten, naar mijn familie. Naar mijn broertje, hij maakt en grap en iedereen moet er hard om lachen. Ondanks dat ik de grap niet hoor gaan mijn mondhoeken als vanzelf omhoog. Dat is mijn broertje.. De clown van het gezin en meteen vraag ik me af of het broertje van oma ook de clown van het gezin was? Ik neem me voor om haar er de volgende keer naar te vragen. Herinneringen op te halen en haar een nog dikkere knuffel te geven dan anders.

 

Zonder poespas

Maar nu ga ik eerst ook naar buiten, ik meng me met gemak in het gezelschap en lach mee met de volgende grap die mijn broertje maakt. Ik neem het tafereel nog eens goed in me op, wat een familie, wat een eenheid. En dat zonder poespas of nepdoenerij. Hier wil ik niets van missen. Oké, doei!

Blog #82
Ik hoef niet op de weegschaal te gaan staan om je te vertellen dat ik behoorlijk aangekomen ben. Momenteel steek ik nog even mijn kop in het zand en wil ik niet weten om hoeveel het exact gaat. Ik ben niet zo goed met getallen namelijk.. en al helemaal niet met die van de weegschaal.

Kermis
Aankomend weekend is het weer kermis, het jaarlijks terugkerende evenement waarbij je oude bekenden weer eens spreekt. Sommige heb ik zelfs in geen jaren gesproken. Eigenlijk is het een soort reünie, iedereen komt weer eens samen. Of je nou naar Amsterdam verhuisd bent of niet, je neemt gewoon even de moeite om terug te komen voor de kermis.

Houding
Tsja, en het ene jaar heb je daar veel meer zin in dan het andere jaar. In mijn geval dan.. Laten we het over vorig jaar hebben. Vorig jaar had ik er zin in, ik zat lekker in mijn vel. Ik was goed bezig met sporten en gezond eten en dat was te zien. Heus niet alleen aan het kleinere vetrolletje maar ook aan mijn houding. Als je je goed voelt dan zie je dat nou eenmaal. Hoeveel kilo je ook weegt en of je je haar nou gewassen hebt of niet.

Tweede?
2017 was een mooi kermis jaar voor mij. Momenteel sta ik er iets anders voor.. Niet dat ik ineens ongelukkig ben hoor, nee verre van dat zelfs. Maar ik had wel graag willen shinen in paar maatjes kleiner. Ja oké, of in zwangerschapskleding natuurlijk. Dat is ook nog zo’n een dingetje.. Nadat ze gevraagd hebben hoe oud Cis nu is volgt als vanzelf bijna altijd de volgende vraag “Denken jullie aan een tweede?” Als ik dan antwoord met “Jazeker, al best lang zelfs” wordt het altijd een béétje ongemakkelijk.

Toilet
Het voelt wat pijnlijk en ik voel me bijna schuldig dat ik niet gewoon al zwanger ben geworden. In die momenten val ik ook altijd een beetje stil. En juist precies als ik dan net wel wat wil zeggen, wil die ander ook net wat zeggen. Waardoor we dan dus juist weer tegelijkertijd stoppen met praten en elkaar vragend aankijken. Om vervolgens dan weer tegelijkertijd te zeggen: “Nee, zeg jij maar..” Meestal besluit ik op zo’n moment dat ik echt héél nodig even naar het toilet moet en ik weet zeker dat diegene die ik achter laat dan opgelucht adem haalt.

Biertje
Gelukkig zijn er ook altijd wel mensen die ik regelmatig spreek dus daar val ik dan op terug. We hoeven eigenlijk niet eens perse te praten en als we het wel doen dan lullen we lekker slap. Serieuze gesprekken hebben we wel weer op een ander moment. Met een glimlach kijk ik dan rond, eigenlijk weet ik heus wel dat iedereen altijd wel ergens van baalt. Ik ga gewoon genieten, van mijn biertje, van de zon, van de leuke mensen en muziek. Ik heb er zin in!

Blog #81

Van de week was ik met Cis naar een pretpark. Het was supertof! Alleen ik merkte dat ik weer in de ‘schaam-modus” stond. Ik durfde niet met Cis in de draaimolen, op de schommel of van de glijbaan. Meestal doe ik dat wel, niet alleen voor Cis maar ook gewoon omdat ik het zelf zo tof vind.

 

Bang

Maar ik durfde niet.. Ik durfde niet omdat ik bang was voor wat anderen van me zouden vinden. Wat ze misschien wel tegen elkaar zouden fluisteren. In mijn hoofd wist ik het al precies.. Ze zouden elkaar lachend aanstoten en zeggen “Kijk nou! Moet je dat zien! Die moeder met die dikke reet.. Uitslover! Ze mag wel oppassen dat ze niet klem komt te zitten!”

 

Precies dat dus..

Jaha.. ik hoor je denken.. En ik weet het en je hebt helemaal gelijk! Ik zou namelijk precies hetzelfde zeggen als het niet over mezelf ging. “Doe even normaal, ze nemen je maar zoals je bent!” Nou en precies dat dus.. precies dat lukt dus echt lang niet altijd. Ik wil het wel hoor, heus! Maar het lukt gewoon niet.

 

Die reet..

Ik vind mezelf minder dan een ander, niet goed genoeg.. Hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik dat besef. Ik ben er achter gekomen dat ik echt héél vaak héél gemeen tegen en over mezelf ben. Ik zeg continue dingen tegen mezelf die echt verre van lief zijn.. In mijn hoofd hoor ik namelijk voortdurend dingen als:

 

  • Ik ben echt dom
  • Wat ben ik toch een slappeling
  • Vetzak!
  • Getver die dikke, celulitus benen
  • Afschuwelijk die onderkin
  • Ik ben echt een mega watje
  • Wat ben ik toch een uber sukkel
  • Ik zie er echt niet uit..
  • Lui varken!
  • Smerige dikke vetrollen
  • Ik ben echt een mega loser
  • Bah die vieze, fatsige, slappe armen van mij
  • Verschrikkelijk die bolle kop
  • Die reet
  • Ik kan echt niks

 

Denigrerend

Nou ja en eigenlijk kan ik zo nog best wel een tijdje door gaan. Het zijn stuk voor stuk dingen die ik nooit over iemand anders zou denken laat staan dat ik ze tegen iemand zou zéggen. Wat een denigrerende en super gemene woorden allemaal.. En dat over iemand waar ik het meeste van zou moeten houden. Waar ik het beste voor zou moeten zorgen!

 

Mooi

Mijn therapeute laat me nadenken over dingen waar ik eerder nooit bij stil stond. En dat komt binnen.. Keihard. Ik zei tegen haar juist steeds dat ik mezelf heus niet zo afschuwelijk vind, ik bedoel je hoort weleens erger. En ik geloofde het zelf ook echt! Zij niet.. Ze liet me opstaan en ik moest tegen haar zeggen dat ik mezelf mooi vind.

 

Gniffelen

Ha! Niet zo moeilijk, dacht ik, doe ik ff! Ik ging met mijn handen in mijn zij staan, hief mijn kin en ik vertelde haar dat ik mezelf mooi vind. “Oké..“ zei ze “En wil je het nu nog eens zeggen maar dan op zo’n manier dat ik het ook echt geloof?” Ik moest er een beetje om gniffelen en haalde diep adem om haar nu echt te laten geloven wat ik zei. Ik begon met praten en hoorde dat mijn stem ineens heel anders klonk.

 

Onbewust

Ik brak. Out of the blue.. Ineens moest ik huilen en ik snapte niet waar het vandaan kwam. Nu, een paar weken later, weet ik het.. Ik moest huilen omdat ik het zelf eigenlijk ook helemaal niet geloofde. Mijn therapeute vroeg me om op mijn gedachten te letten, ze zei dat ik waarschijnlijk onbewust heel vaak gemene dingen tegen mezelf zei. Bij deze dus..

 

Roetsjen

Weet je nog, die mensen die over mij aan het fluisteren waren in de speeltuin? Dat was ik gewoon zelf! Voortaan ga ik mezelf alle leuke, lieve, gezellige en blije dingen vertellen! Ik bedoel, als ik dan toch zo goed naar mezelf luister dan kan het maar beter positief zijn! Doe je mee? Ik ben gek op volwassenen die schommelen en van glijbanen afroetsjen!

Blog #80
En hop! Daar issie weer.. De zon! Zomaar opeens van de ene op de andere dag! Van dikke dekbedden naar lakens en van gevoerde laarzen naar slippers. Nou daar schrikt mijn ‘innerlijke ik’ ineens wel even heel hard van hoor.

Putten en blubbers
Voorheen maakt ik me niet alleen zorgen om putten en blubbers maar ook nog eens om mijn in en in witte huid. Gelukkig heb ik daar nu een wondermiddel voor wat geen tijd kost en niet slecht is voor je huid. Dus ik pakte de spray meteen vol goede moed uit de kast! Deed dat die avond nog eens en die avond daarna nog een keertje.

Pijn aan je ogen
Nu doet het tenminste geen pijn meer aan je ogen als ik langs loop in korte broek. Of tenminste, het doet in ieder geval niet meer pijn van de weerkaatsing van de zon op mijn bijna doorzichtige huid… Wel nog steeds van de blubbers en putten helaas. En die putten lijken zo ontzettend veel erger geworden!

Cellulitis
Cellulitis wordt het genoemd. Na de zwangerschap van Cis was ik al behoorlijk gekenmerkt door de diepe kraters in mijn benen maar nu ik nog een klein beetje ouder ben geworden is het helemaal niet meer om aan te zien. Ik weet nog wel héél vroeger.. Toen ik ze alleen nog maar heel lichtjes op mijn bovenbenen had als ik op mijn kont zat.

Accepteren
Ik kan het me nauwelijks nog herinneren zo lang is het geleden. Tegenwoordig hoort het er gewoon bij. Dus het is een kwestie van accepteren denk ik. Zo van “Ha, daar komt de zomer… Hoi Zon! En hoi putten! Hoi blubbers.. overal. Oh en En hoi kipfilet armen!” Ik moet natuurlijk eigenlijk allang blij zijn met het feit dat mensen geen zonnebril nodig hebben voor het aanschouwen van mijn witten benen. Maar ik was er eigenlijk alweer aan gewend dat dat geen “probleem” meer is.

Dekmantel
Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat het misschien helemaal niet zo’n slimme actie is om meteen als een malle met dat ‘bruin zonder zon’ aan de slag te gaan. Het was mijn dekmantel, door de schittering van het witte oppervlak vielen mijn putten en bubbels natuurlijk veel minder op!

Zeuren en snarken
Of zou het misschien zo zijn dat er gewoon altijd maar wat te zeuren en te snarken moet blijven? Dat je vindt dat er altijd wel iets mis is aan jezelf? Is het ene ‘probleem’ opgelost dan dient zich daar als vanzelf een volgend ‘probleem’ aan. Een “probleem” dat er eigenlijk altijd stiekem al was maar wat niet zo opviel omdat je je druk maakte over iets anders wat je niet goed genoeg aan jezelf vond? Wees lief voor jezelf en geniet van de zon!