Verslaafd

Ik was meerdere keren gewaarschuwd; “Kijk uit! Het is verslavend!” Van alle kanten kreeg ik te horen dat als je er eenmaal aan begint dat je er niet meer mee kunt stoppen. En het blijkt dat ze gelijk hebben.. Ik wil het steeds vaker en ik wil er ook steeds meer over weten. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en ik gebruik nu dus elke dag.. En mijn kinderen ook! Of eigenlijk vooral Cis.

 

Expert

De rollertjes van de oliën mevrouw, zo noemen we haar, zijn verslavend. In werkelijkheid heet ze trouwens gewoon Karin. Karin is van “Something to do with oils” ze heeft verstand van etherische oliën. Karin kampte zelf al lange tijd met fysieke pijn, ze gebruikte dagelijks medicijnen en kon niet meer werken. Iets wat haar vreselijk frustreerde.. Via haar dochter kwam ze in contact met de essential oils van Young Living en is ze zich er meer en meer in gaan verdiepen. Inmiddels is ze een expert! Al zal ze zelf te bescheiden zijn om dat toe te geven.

Vriendelijk en open

Etherische olie, klinkt een beetje hekserig toch? Hoe kan een olie je nou helpen? Ha! Ik heb nieuws voor je.. Het kan! Doordat Karin dagelijks gebruik maakt van mengsels van de oliën hoeft ze geen medicijnen meer te gebruiken. En door die boost heeft ze een nieuw doel in haar leven, je raadt het al zeker? Ze wil graag andere mensen helpen door middel van de oliën. Zo heeft ze mij ook benaderd, heel vriendelijk, heel open en als ik er geen zin in had was dat ook helemaal prima. Het was naar aanleiding van een blog waarin ik schreef dat ik me de hele tijd zo opgejaagd voelde..

 

Heerlijke geur

Ik wilde wel.. Ik voelde me zo rot op dat moment! Ik sprak met haar af, ze stond al in de deuropening toen ik aan kwam lopen en een heerlijke geur kwam me tegemoet. Wat een lieve vrouw, ik nam plaats en voelde mij direct op mijn gemak. Kreeg een kopje thee met een zelfgemaakte lekkernij en het scannen kon beginnen. Ik moest mijn hand om een soort metalen handvat leggen en die was verbonden met haar tablet. Na ongeveer een halve minuut kreeg Karin door op haar tablet welke oliën voor mij goed zouden kunnen werken.

 

Diffuser

Goed, dat was dus de eerste keer. Ik ging naar huis met een arsenaal aan oliën die ik voor verschillende doeleinden kon inzetten. Ze had meteen ook even wat voor Cis en Kes gemaakt. Zo lief! Inmiddels ben ik er al meerdere keren geweest. In mijn eentje, maar ook een keer met mijn nichtje van 10 en ondertussen heeft Cis ook een scan gehad. Op haar kamer staat nu een diffuser, daar kun je water en wat druppeltjes olie in doen en dan heb je de geur van de olie om je heen die je op dat moment goed kunt gebruiken of waar je gewoon zin in hebt. Cis haar diffuser is een uiltje, zo tof!

Voorbeeld

Gewrichtspijn, buikpijn, onrust, hoofdpijn, verdriet.. whatever! Echt je kun het zo gek niet bedenken of je kunt het fiksen met de oliën. Om je een voorbeeld te geven, hier even een greep uit de oliemengsels die Karin inmiddels al voor ons gemaakt heeft:

 

  • Een roller met olie tegen hoofdpijn voor mij
  • Een crème met olie om te smeren op de benen van Cis tegen de groeipijn
  • Een olie om aan te ruiken voor Kes om rustig te worden
  • Een spray met olie om de muggen uit Cis haar kamer te houden
  • Een roller met olie om de weerstand van Cis te verhogen
  • Een roller met olie om te gebruiken voor op Cis haar buik als ze iets spannend vind
  • Een armbandje voor Cis met een steentje waar ze een olie op kan druppelen tegen te veel prikkels
  • Een roller met olie om te gebruiken op een pijnlijke plek in mijn schouder
  • Een potje zout met olie om de muggen uit Kes zijn kamer te houden
  • Een roller met olie om te gebruiken op mijn borst voor als ik me verdrietig voel
  • Voor Cis en Kes een roller met olie om te gebruiken voor jeukende muggenbulten

 

Starterskit

In het weekend tussen kerst en oud en nieuw kreeg Cis een dubbele oorontsteking, super sneu natuurlijk! Ik neem dan tegenwoordig gelijk contact op met Karin, zij weet altijd wel een mengsel om te gebruiken. Als je in het bezit van de starterskit bent dan kun je al mooie mengsels maken met die oliën. Soms is er nog iets extra’s nodig wat ik niet heb maar dan heeft Karin het meestal wel in huis. Ze staat, als het even kan, altijd paraat om te helpen en adviseren.

Delen

Nou eigenlijk wilde ik dit gewoon heel graag met je delen, niet omdat ik er wat voor krijg trouwens. Ik bedoel ik heb genoeg van Karin gekregen maar ik krijg niet meer dan wat jij zou krijgen. Ik vertel je dit vooral omdat ik dus echt geen flauw idee had dat dit zo werkte. En nu ik het weet, zou ik zo graag willen dat ik het eerder had geweten. Dus bij deze, dan weet jij het dus even!

 

Telefoon nummer

Ga eens langs bij Karin, een scan kost maar een tientje:

Karin Waag

“Something To Do With Oils”

Telefoon nummer: 0610105644 (appen kan ook)

 

Cistagram

Oh en volg Cis op Instagram, haar account heet “cissentialolis

We zullen daar zo vaak mogelijk delen wat we precies aan oliën gebruiken en waarvoor.

Heb jij al een fijn mengsel? Let us know!

Sparen

Ik lijk het wel nooit te leren, iedere keer als ik een beetje op gang ben dan denk ik weer dat alles kan en dan.. *pof* is alles weer weg. Wij hebben niet zo heel veel te klagen als we het hebben over wat er iedere maand op onze bankrekening wordt gestort. Maar toch vind ik sparen zo onwijs moeilijk!

 

December

Voor komende maand heb ik alles al in huis, ik had een budget.. Maar natuurlijk zit ik er weer overheen. Ik baal zo, want ik kan het eigenlijk helemaal niet missen op dit moment. Zelfs als we echt niks nodig hebben verzin ik wel weer wat. Het is volgens mij nog niet eens zo zeer dat ik super veel impuls aankopen doe. Ik heb eigenlijk maar weinig spullen waar ik echt niks mee doe. Denk ik..

 

Vliegt eruit

Maar toch vliegt het geld er bij ons altijd uit. Honderden keren heb ik al geprobeerd om bij te houden wat ik koop en of het écht nodig is. Met schriftjes ben ik in de weer geweest of met een app maar ik vind het maar verdomde moeilijk om alles op de juiste manier in te delen. Of ik heb een briljant idee; ik pin 100 euro en dan moet ik daar de hele week mee doen.

 

Boete

Nou, halverwege de week ben ik dat idee allang weer vergeten of dan klopt het niet meer omdat ik ergens was waar je alleen kon pinnen bijvoorbeeld. Ik kan het gewoon niet, het is triest maar waar. Nu kreeg ik van de week dus ook nog eens een dikke vette (domme) boete binnen, ik kon wel janken! Die komen natuurlijk nooit uit maar al helemaal niet als je niet kunt sparen. Nick is ook niet zo heel goed in geld opzij zetten. Wel beter dan ik gelukkig, dat moet ik toegeven..

 

Tackelen

Maar wat zou het toch verschrikkelijk fijn zijn als tenminste één van ons echt mega goed zou zijn in sparen. We hebben er samen al menig discussie over gehad, hoe kunnen we dit probleem toch tackelen? Maandelijks een standaard bedrag overmaken naar de spaar? Klinkt top! Alleen komt er bij ons altijd ergens aan het einde van de maand een moment dat ik het weer nodig heb om het gat op de betaalrekening aan te vullen.

 

Mannetje

We hebben het er dus al zo vaak over gehad dat we nu zo ver zijn dat we misschien moeten gaan inzien dat we gewoon iemands hulp moeten gaan vragen. Op televisie zie je toch ook altijd dat als er mensen in de schulden zitten, er dan een mannetje tips komt geven? Wij zitten gelukkig niet in de schulden en aflossen is natuurlijk niet hetzelfde als een spaarrekening opbouwen maar die tips zullen misschien wel een beetje overeen komen toch? Wat zou het kosten om zo’n mannetje in te huren?

Ouder

Een aantal van mijn vrienden liggen in een deuk als we het over mijn geboortejaar hebben. Als je geboortejaar eindigt op een 9 is dat eigenlijk best kut. Want dan lijk je meteen al een stuk ouder dan iedereen die maar één jaartje later geboren is.

 

Ratjetoe

Mijn vrienden komen zo’n beetje uit alle jaren, mijn oudste vriendin is in de 50 en mijn jongste nog niet eens 20. Leeftijd doet me eigenlijk verder ook weinig. Ik bedoel het klikt met iemand, of niet. Dat heb ik mijn hele leven al gehad trouwens. Om mij heen verzamelen zich een ratjetoe aan leeftijden.

 

Schrikken

Weet je wat altijd zo grappig is? In mijn hoofd blijft iedereen de leeftijd waarop ik diegene ontmoet heb. Dat je dan ineens vet schrikt als je schoonzusje 30 wordt omdat ze in je hoofd nog steeds 22 is. Of dat je vriendin opeens haar 50ste verjaardag viert terwijl je denkt dat ze nog 36 moet worden.

 

Jubileum jaar

Maar alleen in de trant van verjaardagen ben ik met leeftijd bezig eigenlijk. Dit jaar is voor mij dus een jubileum jaar en dat ga ik vieren. Goed vieren! Nick schrok zich rot toen ik vertelde hoeveel mensen ik had uitgenodigd. Bij deze nogmaals sorry schat! Maar nu de tent, koelwagen en extra toiletten geregeld zijn kan hij (geloof ik) ook weer ademhalen.

 

Gedoetje

Ik heb gister samen met de DJ besloten dat het feest toch nog nét even leuker wordt als hij er ook bij is en ook heeft Nick al een gedeelte van de drank ingeslagen. Wat trouwens best een gedoetje is geworden vergeleken met 20 jaar geleden. 20 jaar geleden hoefde ik alleen maar bier, wijn en fris in te slaan. Tegenwoordig kunnen mijn gasten kiezen uit bier, fris, radler, hugo wijn, droge witte wijn, rode wijn, rosé & 0% bier..

 

Veranderingen

Maar goed, ik ben daar zelf ook schuldig aan. Qua drinkgedrag ben ik net zo trouw als de leeftijden van mijn vrienden. Maar ja, wat is er nou niet veranderd in de afgelopen 20 jaar? Ik heb nu een hunk van een man en 2 bloedjes van kinderen. Ik ben fysiek slapper maar mentaal sterker. Ik zeg tegen anderen vaker ‘nee’ en tegen mezelf vaker ‘ja.’

 

Dronken

Ik heb een zootje rimpels gekregen en mijn haar groeit wit uit mijn hoofd in plaats van donkerblond. Ik durf mijn mening te geven en ik schaam me niet meer voor mijn onwetendheid op sommige gebieden. Ik word moe en dronken van het drinken van alcohol in plaats van gezellig en levendig. Eigenlijk het enige wat redelijk steady is gebleven vergeleken met 20 jaar geleden is (helaas) mijn spaarrekening.

Antwoorden

Weet je wat het leuke is aan schrijven? Of nee, wat ík het leuke vind aan schrijven? Tijdens het schrijven komen meestal antwoorden naar boven. Dat is zo bizar dan wil ik iets vertellen en hoe ik me daarbij voel en dan kom ik uiteindelijk zelf, na een paar honderd woorden, met de oplossing.

 

Zelf therapie

Eigenlijk is schrijven voor mij een soort van zelf therapie. Ik lijk namelijk, op het oog, heel cool en chill maar in mijn hoofd gaan mijn gedachten van links naar rechts. Oh ja en van boven naar beneden, en eigenlijk gewoon in alle vormen van richting die daar tussen zitten. Hormonen versterken die rare, kromme gedachtegangen van mij. Zelfs als er echt helemaal niks aan de hand is dan zorg ik er gewoon in mijn hoofd wel voor dat ik iets heb om over te piekeren.

 

Wat als..

Rond malende gedachten waar ik, als ik er nuchter naar kijk, niks mee kan. Het zijn namelijk bijna altijd “wat als..” gedachten. Ken je die gedachten? Wat als ik Kes nu laat vallen? Wat als er nu een vrachtwagen aankomt? Wat als ik nu dood neerval? Wat als.. Nou ja, je ziet het. Vooral allemaal negatieve gedachten. Je hebt er geen klote aan, want het gebeurt namelijk niet.

 

Fuck-hormonen

En stel nou dat het wel gebeurt hè? Nou, dan heeft het nog steeds echt helemaal geen ruk zin gehad dat ik me er druk over gemaakt heb. Het zijn allemaal stomme gedachten die helemaal niet bij mij horen, ze passen voor mijn gevoel ook helemaal niet bij mij. Maar blijkbaar zit er ergens diep van binnen toch iets negatiefs. En ik ben er vrij zeker van dat het die fuck-hormonen zijn die dit versterken.

 

Leef nu!

Ik ben van nature positief en nuchter ingesteld. Makkelijk zelfs, ik was altijd diegene die zei; “Je kunt je er wel druk om maken maar dat heeft toch geen zin” en “Leef nu!” En nu ben ik het dus zelf, die paniekzaaier. In mijn hoofd dan hè, want ik zeg het natuurlijk tegen niemand. Ja nu, tegen jou. Ik schrijf het op, wachtend op het antwoord en de oplossing.

 

Gelukkig

Het is al zoveel beter gelukkig! De eerste weken van Kes lukte het me namelijk amper om te genieten. Ik was bang dat hij de kinkhoest zou krijgen. Of dat er iets anders ergs zou gebeuren wat ons geluk ernstig zou verstoren. Want waarom mocht ik ineens zo gelukkig zijn? Daar moest vast iets tegenover staan.. Ik ben ze echt zo zat, die rare gedachten. Iets met 9 maanden op en 9 maanden af.. Nog 4 maanden te gaan!

Terug van weggeweest

Zo.. Nou.. ik denk dat ik nu wel weer kan zeggen dat ik er een beetje ben! Iedere keer als iemand tijdens mijn laatste zwangerschap tegen me zei dat een tweede kindje best pittig was geloofde ik dat niet echt. Ja sorry.. Ik bedoel, hoe moeilijk kon het zijn? Eentje, die eerste, dat heeft pas impact lijkt me! Ja nee, natuurlijk krijg je er ontzettend veel voor terug enzo, maar een eerste kindje dat gooit je thuis situatie pas echt overhoop.

 

Aanpassen

Dacht ik dus hé.. Cis was een huilbaby maar ik vroeg me serieus af wat iedereen nou zo heftig vond aan ouders worden. Na jaaaaaren fulltime te hebben gewerkt had ik nu weken achter elkaar vrij en het enige wat ik “moest” was zorgen voor dat kleine meisje. Dat meisje dat zo iets moois in mij naar boven had gehaald, het kostte me echt geen enkele moeite om me volledig aan haar aan te passen.

 

Relaxt

Natuurlijk heb ik ook een lieve man aan mijn zijde en stonden we samen beresterk. Dus ondanks dat ze zoveel huilde, deed ik het een soort van met twee vingers in mijn neus. Meestal dan, natuurlijk waren er heus ook zware momenten. De keren dat we in de eerste drie maanden al bijna in de auto zaten naar de Huisartsenpost zijn niet op één hand te tellen. Maar goed, ik vond het verder eigenlijk best wel relaxt.

 

Super oma’s

Toen na drie maanden de oorzaak van het huilen werd gevonden en Cis langzaamaan veranderde in een tevreden baby ging mijn sociale leven weer “aan” en ook dat was weer fijn. Samen voor ons kindje zorgen, beetje werken en met de super opa’s en oma’s om ons heen konden we eigenlijk nog steeds gaan en staan waar we wilden. Geen vuiltje aan de lucht dus!

 

Droom baby

Maar dan nu.. Nu hebben we vanaf het begin af aan al een ontzettende lieve, blije en tevreden baby. Een droom baby dus! Van te voren bedacht ik me dat als dat zo zou zijn dat ik dan intens zou gaan genieten van mijn verlof. Maar Poah.. Dat ging allemaal helemaal niet zo makkelijk joh!

 

Heftig

Jeetje zeg, we zijn nu bijna 4 maanden verder en Kes is nog steeds super relaxt. Ook zijn de zalige omstandigheden van als toen bij Cis nog steeds aan de orde dus eigenlijk mag ik echt niet zeuren. Maar nu ben ik dus verre van relaxt! Nou ja, inmiddels ben ik wel weer wat meer relaxt gelukkig. Maar ik vond het deze keer dus echt wel heftig!

 

Combinatie

Ik kan nou niet echt zeggen wat de reden is, mijn leeftijd? Peuter erbij? Spanning van de zwangerschap? Ongeloof? Oh ja, en niet te vergeten.. Die hormonen! Ik weet het dus niet precies, een fijne cocktail van dat alles waarschijnlijk. Maar intens van mijn verlof genieten? Nee hoor, dat was ook deze keer lang niet het geval. Een paar dagen voordat ik weer aan het werk mocht, voelde ik eindelijk een beetje de “oude” Kim terug komen. Tsjah, zwangerschapsverlof is er natuurlijk ook niet voor niks..

Thuis

Cis en Kes zijn allebei thuis in het mooie Zijdewind geboren. Ik wilde beide keren heel graag thuis bevallen. Niet ten koste van alles uiteraard, als het ook maar even nodig was geweest had ik me onmiddellijk neergelegd bij een ziekenhuis bevalling.

 

Pijn lijden

Toen ik zwanger was van Kes dacht ik zelfs nog even dat het misschien verstandiger was om gewoon in het ziekenhuis te bevallen. Ik bedoel, toen ik zwanger was van Cis wist ik nog niet hoe een bevalling zou zijn. Nu wist ik natuurlijk wel beter, ik leek wel gek! Pijn lijden terwijl het niet noodzakelijk was..

 

Ziekenhuis tas

Maar toch was ik enorm verdrietig toen mijn bloeddruk aan de hoge kant bleek en ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis. Weken hoopte ik bij elke controle dat dat mijn bloeddruk weer normaal zou zijn. Niet echt bevorderlijk natuurlijk. Maar uiteindelijk mocht ik gelukkig toch “gewoon” thuis aan de gang. Achteraf bedenk ik me dat ik helemaal niet eens een ziekenhuis tas klaar had staan.

 

Half naakt

Toen de weeën ’s avonds begonnen ging ik lekker in mijn eigen bed liggen, beetje soezen. Nog een paar keer even lekker onder mijn eigen douche.. Met mijn eigen fijne spulletjes. En toen ik bleef hangen op 9.5 centimeter, en ik moest gaan lopen en staan om de zwaartekracht zijn werk te laten doen was ik blij dat ik half naakt waggelend met een verband tussen mijn benen in mijn eigen huis was.

 

Eigen slaapkamer

Ik stikte de moord en gooide het laatste kledingstuk ook van me af. En toen ik dus volledig naakt met mijn knieën op de grond en met mijn onderarmen op het bed leunde bedacht ik me nog dat ik dit in het ziekenhuis niet gedurfd had. Waar je al niet mee bezig bent?! Toen Kes er eenmaal was konden we hem in onze eigen slaapkamer bewonderen, wegen en aankleden.

 

Troep

Van de eventuele ‘troep’ heb ik niks gemerkt, toen ik terugkwam van het douchen was mijn bed verschoond en leek het alsof er niets gebeurd was. Lang leve de kraamverzorgster! Vanuit ons bed hebben we ook iedereen gebeld of berichtjes gestuurd. Ik weet nog dat ik zei, wel fijn hoor dat we kunnen blijven waar we zijn en niet hoeven te klooien met een maxi-cosi.

 

Grote zus

Cis was er ook snel bij en voor haar was het vertrouwd om in papa en mama’s bed te liggen, al was het natuurlijk wel een beetje gek dat haar broertje nu ineens uit mama’s buik was. Al weken lang vroeg ze iedere ochtend of haar broertje er al was en nu was het eindelijk zo ver.

Terug in de tijd

Ik ga even terug in de tijd, een paar maanden. Dan begin ik ongeveer waar ik gestopt ben. Ik was dus zwanger! Inmiddels was het de 5de keer dat ik een positieve test in handen had en met nog steeds “maar” 1 kindje durfde ik niet echt blij te zijn. De weken verstreken en ondanks dat ik steeds bloedverlies had zat het vruchtje er nog steeds.. Inmiddels hadden we een hartje zien kloppen en voelde ik me ook echt zwanger. Zou het dan toch?

Misschien

Ik had onbewust de hoop al opgegeven en ging er eigenlijk al een beetje vanuit dat we mijn zijn drietjes zouden blijven. Super blij als ik was met het voorrecht dat ik al een kindje mocht hebben dat ik elke dag kon knuffelen was dat ook goed natuurlijk! Maar nu kwam er dan misschien toch nog een kindje bij. Maar nog steeds had ik het over ”misschien”

Vertrouwen

Ik had wel vertrouwen in het kindje maar niet meer zo erg in mijn lichaam. Het bloedverlies hield aan en het is vreselijk om je steeds zo bang te voelen terwijl je juist gelukkig moet zijn. Dat je hoofd zegt dat je “normaal” moet doen en moet stoppen met zorgen maken maar dat dat dan gewoon niet altijd lukt. Gelukkig had ik ook goede dagen hoor! Maar de dagen dat ik vol zorgen was overschaduwden het prille geluk behoorlijk.

Blauwe snippers

Er kwam weer een echo, deze keer zagen we het hartje niet alleen kloppen maar hoorde we het ook. En het kindje bewoog en zag er fantastisch uit! Wauw, wat was dit mooi. Nog steeds een beetje bang en onzeker slopen de weken voorbij. Bij de volgende echo bleek alles weer in orde en daar lieten we opschrijven of ons kindje een jongetje of meisje was. Tijdens een borrel met familie en vrienden prikte Nick blauwe snippers uit een grote ballon. Ongelooflijk, straks hadden we een meisje en een jongen. Wat een bofkonten!

Geloven

Bij de 20 weken echo zag alles er ook perfect uit en begon ik een beetje te geloven dat het bloedverlies er bij deze zwangerschap ‘gewoon’ bij hoorde. Eigenlijk was er echt geen reden meer om angstig te zijn. Toch raakte ik dat gevoel niet helemaal kwijt, want tijdens de rest van de zwangerschap en tijdens de bevalling kon er ook nog van alles mis gaan. En wat als er bij de geboorte toch iets met het kindje was? Iets wat op een echo niet te zien is?

Zielsgelukkig

Gek werd ik van mijn eigen onzekerheid. Waar ik normaal gesproken redelijk nuchter ben kon ik nu enorm piekeren. Hoe hard ik het ook probeerde ik kon het niet volledig van me afzetten, ergens dacht ik dat dit geluk mij niet gegund was. Kwam het door die miskramen? Kwam het door de hormonen? Misschien wel beiden, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik zielsgelukkig was toen Kes, na een voorspoedige bevalling, kerngezond door Nick op mijn borst werd gelegd.

Schatten

En nog steeds gaat geen dag voorbij waarbij ik naar mijn schatten kijk en me super bewust ben van het geluk dat ik mag hebben! Ze doen het allebei fantastisch.. Kes is een blije baby en slaapt zelfs ‘s nachts al super goed. Wat een rijkdom, het klinkt cliché maar er zijn geen woorden die de lading dekken. Vol trots show ik mijn kinderen en worden mensen waarschijnlijk gek van mijn babyspam op Social Media. Het boeit me niet, ze zijn van mij. Dit heb ik toch mooi maar weer geflikt! Op naar de volgende onzekerheden..

Hilarisch

Van te voren zag ik het helemaal zitten, als ik zwanger was dan zou ik verhaaltjes en filmpjes maken over hoe ik me op dat moment voelde. En omdat ik wist dat mijn gevoelens continue van het ene uiterste naar het andere uiterste zouden zwieren dacht ik dat het hilarisch zou worden.

 

Euforie

Open en eerlijk zijn over mijn eigenaardige gedachten was het idee. De euforie die ik voelde vanwege het feit dat deze zwangerschap eindelijk stand hield maar dat het me toch niet zo goed lukte om te genieten. Blij met mijn groeiende buik maar tegelijkertijd onzeker over mijn lichaam. Oh ja en dan heb ik het nog niet eens gehad over die hormonen.

 

Hoge pieken diepe dalen

Twee jaar geleden had ik mijn eerste miskraam en het lijkt alsof ik sinds toen fulltime in het bezit ben van het zwangerschapshormoon. Hoge pieken, diepe dalen.. Alsof ik de hele tijd op het punt sta om ongesteld te worden. Belachelijke woede uitbarstingen en je 2 minuten later zielsgelukkig voelen omdat je toch maar wel mooi hebt wat je hebt.

 

Broedkippetje

Arme Nick, hij heeft wat met me te verduren. Op mijn goede momenten druk ik hem op het hart dat het echt tijdelijk is, ik ben als de dood dat hij momenteel meer verbinding heeft met zijn collega’s dan met mij. Er is namelijk weinig aan met dit broedkippetje.. Waar ik normaal gesproken de gezelligheid meestal op zoek wil ik nu juist graag alleen maar thuis zijn. En tsja, het allerliefste wil ik dan dat Nick en Cis bij me zijn.

 

Strijd met mezelf

Ik weet het nog van toen ik zwanger was van Cis en ik weet dus gelukkig ook dat het volgend jaar waarschijnlijk niet meer aan de orde is. Ik verlang dus echt niet van Nick dat hij de hele tijd maar naast me op de bank komt zitten terwijl ik ook om 8 uur eigenlijk al naar bed wil. Maar dat is dus stiekem wel wat ik het liefste wil en dat levert me vóórtdurend een strijd met mezelf op.

 

Namen en schopjes

De romantische zwangerschaps-bubbel is hier ook nog niet echt binnen gekomen. Samen brainstormen en lachen over de naam van onze baby en het samen voelen aan mijn buik is hier niet echt aan de orde. Omdat ik ’s avonds vaak te moe ben om überhaupt nog wat te zeggen worden bij ons de namen vooral via WhatsApp heen en weer gestuurd. En als de baby zijn voetbal skills aan het oefenen is, heb ik de puf niet meer om Nick van beneden te roepen omdat ik dan al bijna in slaap val.

 

Vastleggen

Tsja, en dit alles en nog veel meer zou ik vastleggen. Voor jullie, voor mezelf en voor het nageslacht. Nou, zoals jullie gemerkt hebben is daar bar weinig van gekomen. Als ik al filmpjes en verhaaltjes gemaakt heb ging het vooral om opdrachten. Puur omdat ik de energie en de rust niet had om iets voor mezelf te doen, behalve dan op de bank liggen of slapen.

 

Halve dagen

Zo gaat dat dus deze keer, waar ik met Cis bijna tot aan mijn verlof nog gewoon fulltime werkte werk ik nu, bij 26 weken zwangerschap, nog maar 4 halve dagen omdat mijn lijf het niet trekt. Best een dingetje hoor om mentaal toe te geven en op je werk hardop te zeggen dat je het gewoon niet trekt. Eigenlijk kon ik dat nog steeds niet erg, ik vroeg mijn leidinggevende of ik tot mijn verlof elke week een vrije dag op kon nemen.

 

“Maar” zwanger

Lang leve mijn leidinggevende want natuurlijk zei ze dat ik gewoon even bij de bedrijfsarts langs moest gaan om het een en ander vast te leggen. Wat er uiteindelijk in geresulteerd heeft dat ik nu dus wel kan zeggen “ik trek het niet om tot mijn verlof 4 dagen te blijven werken” Maar ik merk dat ik er wel vaak achteraan zeg, stom hé? Ik weet het, ik ben ‘maar’ zwanger. En ik ben dus niet ziek of iets anders ergs. Het is allemaal maar tijdelijk en het is het allemaal meer dan waard. Eigenlijk wil ik ook echt helemaal niet klagen en alleen maar super blij en gelukkig zijn met het wonder in mijn buik.

 

Hulde

Maar ja, soms gaat het gewoon niet zoals je wilt.. Soms ben je dus inderdaad gewoon een watje. En weet je wat, dit watje is nu al een stuk gelukkiger dan voordat ik minder ging werken. Laat dit de key zijn, hopelijk krijg ik nu weer wat energie terug voor andere dingen en gaat mijn leven er weer een klein beetje meer uitzien zoals ik gewend ben. Hulde aan alle watjes die eindelijk voor zichzelf kiezen!

Kwaaltjes & paniek

Ik was een paar weken zwanger en als de dood dat ik het vruchtje wéér zou verliezen. Die ochtend werden we héél vroeg gebeld, het ging niet goed met oma. Ze ging ineens hard achteruit. Een paar dagen daarvoor was ze opgenomen in het ziekenhuis. Een verwaarloosde blaasontsteking en met de kwaaltjes die ze al had, zorgde dat voor paniek. Nick stapte direct in de auto, zijn lieve oma. De oma die er al zijn hele leven was, niet zomaar een oma. Een oma waar hij zich altijd thuis bij voelde. Een lieve, warme, zorgzame vrouw. Het was niet moeilijk om deze vrouw in mijn hart te sluiten na onze eerste ontmoeting. Wat een prachtig mens, zo bij de tijd. En ze kon mooi vertellen, over vroeger, met glinsterende ogen. Over het café dat ze altijd runde met opa en daarna alleen.

 

Foto’s & liefde

Ze kon vol trots vertellen over opa en dat Nick zo verschrikkelijk veel op hem leek. Als de oude foto’s weer tevoorschijn kwamen kreeg ik een warm gevoel in mijn buik. Ik kende deze man, ik kende hem niet maar ik kende hem wel. Veel te vroeg is hij overleden. Nick heeft zijn opa nooit mogen kennen. Maar de foto’s zeiden genoeg, het was meer dan duidelijk. Nick, oma’s enige kleinzoon, had de looks van Nic haar echtgenoot. Hij was de liefde van haar leven, er is nooit meer een andere man in beeld geweest. Ik voel haar, als Nick echt zo op zijn opa lijkt.. En ik krijg een knoop in mijn maag als ik eraan denk dat zij haar grote liefde zo vroeg heeft moeten laten gaan. Zo plotseling en onverwacht.

 

Trots & samen

Eigenlijk zou je een verbitterde vrouw verwachten hé? Maar niets is minder waar, oma de optimist zelve. Lief, zorgzaam, trots! Nooit zeuren of klagen, altijd blij als we op visite kwamen. De laatste tijd ging het wel wat minder, we waren bang om haar te verliezen. Toen ik Cis die ochtend onder had gebracht reed ook ik naar het ziekenhuis. Het was verdrietig om te zien, oma was niet oma. Het leek alsof ze er klaar mee was, ze wilde zich niet zo beroerd voelen. Ze had pijn en was vreselijk benauwd. De dokters zeiden dat het wel goed kon komen en uiteraard geloofde wij de dokter, we wilden de dokter geloven. De hele dag bleven we bij oma in het ziekenhuis. Om beurten zaten we bij haar, niet te veel tegelijk. Toen Nick en ik ‘s avonds even naar Cis gingen om samen te eten, besloten we oma te vertellen dat ik weer zwanger was. Ze wist van de miskramen en gunde ons zo ontzettend een tweede kindje.

 

Praatjes & glinsterende ogen

Toen we weer terug bij oma waren had ze net extra zuurstof gekregen en daardoor oogde ze veel beter! Zie je nou wel? Dit is hetzelfde als vorig jaar, ze gaat het gewoon redden! Toen Nick en ik een momentje samen met oma waren had ze barre praatjes. Ze vertelde over Nick van vroeger, van toen hij uit de perenboom gevallen was. En over haarzelf, haar ogen glinsterden. Ze wilde nog even mijn tattoo goed zien en bewonderde hem nauwkeurig, prachtig zei ze. Ik keek Nick aan en knikte hem toe. Oma we hebben een geheimpje, zei hij, alleen u mag het weten.. Ze was zo blij! Met ogen vol liefde keek ze me aan en pakte ze allebei mijn handen.. Dit gun ik jullie zo, zei ze, jullie zijn zulke goede ouders. Kijk naar Cis, zij is het voorbeeld van hoe goed jullie het doen. Hoe jullie uitleg geven als dat nodig is en haar toch zelf laten ontdekken. Deze dingen zei ze vaker en iedere keer groeide ik een stukje van trots.

 

Handkusjes & verdriet 

Fantastisch vond ze het, dat zij als enige ons geheim wist. Tegen de anderen zei ze dat ze zo heerlijk met ons had zitten praten, dat ze er energie van kreeg. Wij lachten stiekem naar elkaar. Toen het laat en donker werd kregen we dikke kussen en knuffels bij het afscheid. Bij de deur gaf ze nog een paar extra handkusjes, precies zoals ze altijd deed. Tot morgen oma, zeiden wij. Het kon niet anders dan dat we haar morgen nog zouden spreken. Onderweg naar huis straalden wij, wat mooi en bijzonder dat oma het al wist. En wat hadden we fijn zitten praten. Thuis kropen we moe maar voldaan in bed, wat een dag. We hadden het licht nog niet eens uit toen Nick zijn telefoon ging…

Gezin

Het “gierde” in mijn lijf, beter kan ik het niet omschrijven. Ik voelde constante onrust, zelfs als ik niks moest had ik het gevoel dat ik iets moest. Ik voelde aan alles in mijn lijf dat het zo niet langer kon. 30 uur werken, elke week 2 vlogs en 1 blog inleveren, een druk sociaal leven. En natuurlijk, het allerbelangrijkste: mijn mooie gezin.

 

Opgefokt

Ik moest bepaalde dingen anders doen, minder werken zat er voorlopig niet in. Dat werd dus minder vloggen, bloggen en een minder druk sociaal leven. Precies juist die dingen waar ik zoveel energie van krijg maar dat was nou eenmaal even niet anders. Maar waarom voelde ik me weken na dat besluit dan nog steeds zo opgefokt? Wat was toch dat gierende gevoel. Juist nu ik het iets rustiger aan deed leek het wel of ik me meer gestrest voelde dan ooit.

 

Pillen

Bij de drogist kreeg ik Valeriaan pillen, elke dag 3 moest ik er nemen. En het hielp! Heerlijk, ik kon weer even door. Totdat het moment kwam dat ik 1 pilletje van de dag vergeten was en ik ze ook niet bij me had. Het was bloed en bloedheet die dag en ik stond met duizenden anderen op een festival. Het vloog me aan, ik voelde me angstig en het koste me enorme moeite om die aankomende paniekaanval te onderdrukken.

 

Uitstel gedrag

Dat was schrikken maar het was ook een moment van bezinning. Wat deed ik mezelf toch aan? Waarom stond ik hier? Hoezo nam ik pillen om me tijdelijk beter te voelen? Uitstel gedrag, vanaf nu ging ik het anders doen. Niet alleen luisteren naar mezelf maar er ook echt iets mee doen op de langere termijn. Ik moest mezelf op 1 zetten, ik had echt geen keuze meer. De aanwijzingen waren meer dan duidelijk, als ik zo doorging zou ik in een burn-out terecht komen. Wat was ik blij dat ik dat toch nog redelijk op tijd in zag!

 

Gaan met die banaan

“Gewoon doorgaan” was altijd maar mijn motto “niet lullen maar poetsen”.. Maar waarom? En vooral voor wie? Waarom mocht ik niet “lullen” over hoe ik me echt voelde? En waarom moest ik steeds maar doorgaan, steeds maar weer over mijn grenzen gaan? Ziek melden na een miskraam? Nee joh, hup gaan met die banaan! Mijn werkgever kon er toch ook niks aan doen dat wij zo graag nog een kindje wilde?

 

Mentaliteit

Ik wilde zo graag geen zeikerd zijn.. Stel je toch voor dat er iemand zou zeggen “Ach ja, die Kim.. Die heeft het allemaal net niet voor elkaar hè?” Dat was dus de reden van het altijd maar doorgaan, het is onze mentaliteit. Eerlijk is eerlijk, als ik een vage kennis vraag hoe het gaat dan hoop ik stiekem ook gewoon dat ie “Goed!” zegt. Maar als een goede vriend zegt dat het goed gaat terwijl ik toch overduidelijk andere signalen zie raakt dat me. Ik wil er dan toch juist voor diegene zijn?!

 

Garnaaltje

En zo ben ik een andere weg ingeslagen. Ik doe niet meer alles alleen, simpelweg omdat dat niet nodig is. Er zijn genoeg mensen om me heen die er voor me willen zijn, ik heb ze al veel te lang het gevoel gegeven dat ze niet belangrijk genoeg voor me zijn door mezelf niet kwetsbaar op te stellen. Tegenwoordig zet ik mezelf dus op 1. En zo automatisch ook dat kleine “garnaaltje” dat nu eindelijk graag in mijn buik wil groeien.