Terug in de tijd

Ik ga even terug in de tijd, een paar maanden. Dan begin ik ongeveer waar ik gestopt ben. Ik was dus zwanger! Inmiddels was het de 5de keer dat ik een positieve test in handen had en met nog steeds “maar” 1 kindje durfde ik niet echt blij te zijn. De weken verstreken en ondanks dat ik steeds bloedverlies had zat het vruchtje er nog steeds.. Inmiddels hadden we een hartje zien kloppen en voelde ik me ook echt zwanger. Zou het dan toch?

Misschien

Ik had onbewust de hoop al opgegeven en ging er eigenlijk al een beetje vanuit dat we mijn zijn drietjes zouden blijven. Super blij als ik was met het voorrecht dat ik al een kindje mocht hebben dat ik elke dag kon knuffelen was dat ook goed natuurlijk! Maar nu kwam er dan misschien toch nog een kindje bij. Maar nog steeds had ik het over ”misschien”

Vertrouwen

Ik had wel vertrouwen in het kindje maar niet meer zo erg in mijn lichaam. Het bloedverlies hield aan en het is vreselijk om je steeds zo bang te voelen terwijl je juist gelukkig moet zijn. Dat je hoofd zegt dat je “normaal” moet doen en moet stoppen met zorgen maken maar dat dat dan gewoon niet altijd lukt. Gelukkig had ik ook goede dagen hoor! Maar de dagen dat ik vol zorgen was overschaduwden het prille geluk behoorlijk.

Blauwe snippers

Er kwam weer een echo, deze keer zagen we het hartje niet alleen kloppen maar hoorde we het ook. En het kindje bewoog en zag er fantastisch uit! Wauw, wat was dit mooi. Nog steeds een beetje bang en onzeker slopen de weken voorbij. Bij de volgende echo bleek alles weer in orde en daar lieten we opschrijven of ons kindje een jongetje of meisje was. Tijdens een borrel met familie en vrienden prikte Nick blauwe snippers uit een grote ballon. Ongelooflijk, straks hadden we een meisje en een jongen. Wat een bofkonten!

Geloven

Bij de 20 weken echo zag alles er ook perfect uit en begon ik een beetje te geloven dat het bloedverlies er bij deze zwangerschap ‘gewoon’ bij hoorde. Eigenlijk was er echt geen reden meer om angstig te zijn. Toch raakte ik dat gevoel niet helemaal kwijt, want tijdens de rest van de zwangerschap en tijdens de bevalling kon er ook nog van alles mis gaan. En wat als er bij de geboorte toch iets met het kindje was? Iets wat op een echo niet te zien is?

Zielsgelukkig

Gek werd ik van mijn eigen onzekerheid. Waar ik normaal gesproken redelijk nuchter ben kon ik nu enorm piekeren. Hoe hard ik het ook probeerde ik kon het niet volledig van me afzetten, ergens dacht ik dat dit geluk mij niet gegund was. Kwam het door die miskramen? Kwam het door de hormonen? Misschien wel beiden, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik zielsgelukkig was toen Kes, na een voorspoedige bevalling, kerngezond door Nick op mijn borst werd gelegd.

Schatten

En nog steeds gaat geen dag voorbij waarbij ik naar mijn schatten kijk en me super bewust ben van het geluk dat ik mag hebben! Ze doen het allebei fantastisch.. Kes is een blije baby en slaapt zelfs ‘s nachts al super goed. Wat een rijkdom, het klinkt cliché maar er zijn geen woorden die de lading dekken. Vol trots show ik mijn kinderen en worden mensen waarschijnlijk gek van mijn babyspam op Social Media. Het boeit me niet, ze zijn van mij. Dit heb ik toch mooi maar weer geflikt! Op naar de volgende onzekerheden..

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *