Gezin

Het “gierde” in mijn lijf, beter kan ik het niet omschrijven. Ik voelde constante onrust, zelfs als ik niks moest had ik het gevoel dat ik iets moest. Ik voelde aan alles in mijn lijf dat het zo niet langer kon. 30 uur werken, elke week 2 vlogs en 1 blog inleveren, een druk sociaal leven. En natuurlijk, het allerbelangrijkste: mijn mooie gezin.

 

Opgefokt

Ik moest bepaalde dingen anders doen, minder werken zat er voorlopig niet in. Dat werd dus minder vloggen, bloggen en een minder druk sociaal leven. Precies juist die dingen waar ik zoveel energie van krijg maar dat was nou eenmaal even niet anders. Maar waarom voelde ik me weken na dat besluit dan nog steeds zo opgefokt? Wat was toch dat gierende gevoel. Juist nu ik het iets rustiger aan deed leek het wel of ik me meer gestrest voelde dan ooit.

 

Pillen

Bij de drogist kreeg ik Valeriaan pillen, elke dag 3 moest ik er nemen. En het hielp! Heerlijk, ik kon weer even door. Totdat het moment kwam dat ik 1 pilletje van de dag vergeten was en ik ze ook niet bij me had. Het was bloed en bloedheet die dag en ik stond met duizenden anderen op een festival. Het vloog me aan, ik voelde me angstig en het koste me enorme moeite om die aankomende paniekaanval te onderdrukken.

 

Uitstel gedrag

Dat was schrikken maar het was ook een moment van bezinning. Wat deed ik mezelf toch aan? Waarom stond ik hier? Hoezo nam ik pillen om me tijdelijk beter te voelen? Uitstel gedrag, vanaf nu ging ik het anders doen. Niet alleen luisteren naar mezelf maar er ook echt iets mee doen op de langere termijn. Ik moest mezelf op 1 zetten, ik had echt geen keuze meer. De aanwijzingen waren meer dan duidelijk, als ik zo doorging zou ik in een burn-out terecht komen. Wat was ik blij dat ik dat toch nog redelijk op tijd in zag!

 

Gaan met die banaan

“Gewoon doorgaan” was altijd maar mijn motto “niet lullen maar poetsen”.. Maar waarom? En vooral voor wie? Waarom mocht ik niet “lullen” over hoe ik me echt voelde? En waarom moest ik steeds maar doorgaan, steeds maar weer over mijn grenzen gaan? Ziek melden na een miskraam? Nee joh, hup gaan met die banaan! Mijn werkgever kon er toch ook niks aan doen dat wij zo graag nog een kindje wilde?

 

Mentaliteit

Ik wilde zo graag geen zeikerd zijn.. Stel je toch voor dat er iemand zou zeggen “Ach ja, die Kim.. Die heeft het allemaal net niet voor elkaar hè?” Dat was dus de reden van het altijd maar doorgaan, het is onze mentaliteit. Eerlijk is eerlijk, als ik een vage kennis vraag hoe het gaat dan hoop ik stiekem ook gewoon dat ie “Goed!” zegt. Maar als een goede vriend zegt dat het goed gaat terwijl ik toch overduidelijk andere signalen zie raakt dat me. Ik wil er dan toch juist voor diegene zijn?!

 

Garnaaltje

En zo ben ik een andere weg ingeslagen. Ik doe niet meer alles alleen, simpelweg omdat dat niet nodig is. Er zijn genoeg mensen om me heen die er voor me willen zijn, ik heb ze al veel te lang het gevoel gegeven dat ze niet belangrijk genoeg voor me zijn door mezelf niet kwetsbaar op te stellen. Tegenwoordig zet ik mezelf dus op 1. En zo automatisch ook dat kleine “garnaaltje” dat nu eindelijk graag in mijn buik wil groeien.

3 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *