Blog #69

Omdat het altijd zo fijn is om een vakantie in het vooruitzicht te hebben zijn we momenteel druk bezig met het plannen van een tripje naar de sneeuw. Gemengde gevoelens heb ik daarbij.. Allereerst denk ik aan zon, lekker buiten zijn, biertjes, lekker bezig zijn, kaisermarren, schnapps en met je snowboots op tafel dansen.

 

Beslagen zonnebril

Maar daarna denk ik ook meteen aan 10 uur in de auto, keihard vallen, slecht zicht door mist, sneeuw of een beslagen zonnebril, keihard vallen, spierpijn, kramp onder mijn voeten, keihard vallen, blauwe plekken, veel te laat naar bed en veel te vroeg er weer uit en aan het opstaan met een board aan je voeten (niet te doen gewoon toch?!)..

 

Kramp

De laatste keer dat ik op wintersport ben geweest was voordat Cis er was. Dus pas ik mijn outfit eigenlijk nog wel? En mijn snowboard, moet die nog gewaxt? En snowboardschoenen.. Komt die vreselijk irritante kramp onder mijn voeten door die schoenen? Of heeft dat ‘gewoon’ met mijn eigen horkerigheid te maken? Moet ik hier in Nederland toch nog maar even een paar uurtjes les meepakken?

 

Aan het zuurstof

Ik moet sowieso wel even wat intensiever gaan sporten de komende weken, anders wordt het niks met me.. dan moet ik waarschijnlijk na één afdaling aan het zuurstof. Ik moet voor die tijd dus echt wat aan mijn conditie doen. En een paar kilo minder Kim meezeulen op dat snowboard zal ook wel helpen, moet ik misschien toch maar stiekem weer op streng dieet gaan? Hm.. ik moet ineens weer heel veel van mezelf!

 

Leuke dingen

Maar goed, we zijn ermee bezig! We gaan eindelijk weer eens een keertje op wintersport! Dat ik eerst aan de leuke dingen denk en daarna pas aan de minder leuke dingen is vast al een goed teken. We gaan helemaal aan het einde van het seizoen dus ik heb nog wat tijd om aan mezelf te werken. En dan bedoel ik niet alleen aan mijn uiterlijk.

 

Nieuwe innerlijk

Want ondertussen werk ik ook lekker door aan mijn nieuwe innerlijk! Belachelijk natuurlijk dat het voor mij ‘hard werken’ is om over mezelf te praten. Maar ik vind het oprecht heel moeilijk om continue met woorden te moeten uiten wat ik echt voel en denk. Meestal lukt het me nog niet, zo’n vastgeroeste gewoonte krijg je blijkbaar niet zomaar uit je systeem.

 

Tegengas

Maar ik ben me wel al vaak bewust van de momenten dat ik eigenlijk mijn mond open zou moeten trekken. Ik zal vast nooit zo iemand worden die te pas en te onpas met haar mening aan komt zetten, maar een klein beetje meer mezelf laten zien kan echt geen kwaad. Op mijn werk kan ik mezelf trouwens prima verwoorden en kost het me ook geen enkele moeite om af en toe wat tegengas te geven.

 

Dát ben ik

Duidelijk dus maar ook confronterend, als iemand me niet leuk vindt stoort me dat. Super stom vind ik dat van mezelf, maar ja. Tsja en dan is dus de conclusie: Ik word te graag en het liefst door iedereen leuk gevonden. Dat dat heus ook een soort van menselijk is neemt natuurlijk niet weg dat je je mond zou moeten houden als je er zelf minder van wordt! Dus.. Als ik tijdens de wintersport met spierpijn, kramp en blauwe plekken aan het zuurstof hang dan pak ik gewoon mijn momentje.. Want hé, dát ben ik dus ook!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *